26 ژوئن

تنبیه کردن کودکان

تنبیه کردن کودکان

بیشتر والدین تصور می کنند که برای اینکه کودک کار اشتباهی را دیگر انجام ندهد اقدام به تنبیه کردن کودکان می کنند، این کار کاملا اشتباهی است و اثراتی جبران ناپذیر روی زندگی آینده کودک خواهد داشت.

تنبیه بدنی کودکان توسط والدین در گذشته بسیار شایع بوده است چون هیچ قانونی برای محافظت از کودکان وجود نداشت. کودکانی که بیشتر تنبیه می شوند احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در آن ها بیشتر است.

نکته دیگر اینکه كودكانی كه با تنبیه بزرگ شده اند امکان تشخیص درست و نادرست را از هم ندارند و در غیاب والدین بیشتر از سایر بچه ها رفتارهای نادرست و بی ادبانه از خود نشان می دهند.

تنبیه کردن کودکان

اثرات تنبیه کردن کودکان

از لحاظ جسمانی

اولین تاثیر تنبیه کودک توسط مادر و اطرافیان بسته به شدت تنبیه بدنی کبودی و بلافاصله احساس درد است که باعث رنج و عذاب کودک می شود.

اثرات جسمی تنبیه بدنی این است که کودک دچار لکنت زبان ، اختلال خواب و در مواردی اختلالات روانی را ایجاد می کند.

از لحاظ روحی

تنبیه کردن کودکان یک کنترل موقتی برای رفتار کودک است و بعد از مدتی بی تاثیر خواهد بود و اثرات عاطفی سویی را در روحیه کودک ایجاد خواهد نمود.

اثرات روحی تنبیه بدنی این است که کودک دچار اضطراب، افسردگی، خشم و خصومت، اعتماد به نفس پایین، سرزنش خود، اختلال استرس و در موارد جدی تر، تفکرات خودکشی ایجاد خواهد شد.

از لحاظ اجتماعی

کودکانی که تنبیه بدنی را در کودکی تجربه کرده اند نمی توانند به راحتی به دیگران اعتماد کنند به این دلیل که افراد از صمیمی شدن ترس دارند و زمان می برد که به کسی نزدیک شوند این باعث آسیب پذیر شدن فرد خواهد شد.

از لحاظ سلامتی

کودکانی که تنبیه بدنی می شوند به دلیل استرس یا آسیب های ناشی از آن، به طور بالقوه دچار مشکلاتی از قبیل افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی، کبدی یا ریه، سرطان، فشار خون بالا، کلسترول بالا، چاقی، اختلالات خوردن در آینده خواهند شد.

از لحاظ تحصیلی و شغلی

تنبیه کردن کودکان باعث ایجاد مشکلاتی از قبیل توجه و تمرکز ، مهارت های شناختی و زبان کم تر، و فقدان انگیزه برای انجام کارها می شود که زندگی فرد را در آینده از لحاظ تحصیلی و شغلی تحت تاثیر قرار می دهد.

در نتیجه کودک نمی تواند مدرسه را به پایان برسانند یا ترک تحصیل می کند یا یک مقطع را چندین بار تکرار می کند.

و زمانی که فرد به دوران بزرگسالی می رسد در زمینه شغلی موفق نخواهد بود و با انجام کارهای روزانه در محل کار مشکل دارد یا دائماً کار خود را عوض می کند.

10 ژوئن

گفتار درمانی

گفتار درمانی

گفتار درمانی شاخه ای از علم پزشکی است که به عنوان یک شیوه درمانی تخصصی و مناسب به منظور افزایش مهارت زبانی و ارتباطات در افرادی که دچار اختلالات گفتاری و اشکال در ادای کلمات هستند شناخته می شود. گفتار درمانی به آناتومی اندام های گفتاری اشراف کامل داشته و همچنین به مباحث علمی مرتبط با زبانشناسی و نیز روانشناسی وقوف دارد.

کلینیک مشاوره و روانشناسی همراز با به کارگیری علم روز دنیا و متخصصین کارآمد در کوتاه ترین زمان به درمان اختلالات گفتاری کودکان و بزرگسالان می پردازد.

گفتار درمانی

گفتار درمانی کودکان

کودکانی که دچار اختلال در گفتار هستند در معرض آسیب های روانی و اجتماعی قرار دارند و در صورت تاخیر در درمان ، مهارت های اجتماعی برای حضور در جامعه را کسب نخواهند کرد.

گفتار درمانی بزرگسالان

افراد بزرگسالی که دچار اختلالات گفتاری هستند از لحاظ عاطفی و موقعیت های شغلی و اجتماعی محروم خواهند ماند چرا که نمی توانند با مردم جامعه ارتباط برقرار نمایند.

انواع اختلالات گفتاری

  • بیان کلمات با تاخیر باشد به عنوان مثال کودکی که تا 2 سالگی هنوز کلمات ارتباطی ندارد.
  • تلفظ صدا در کودکان دچار اشکال باشد به دلیل تاثیرات محیط و مشکلات ارگانیک
  • به دلیل افت شنوایی فراگیری گفتار و زبان با تاخیر انجام گرفته باشد.
  • ناروانی گفتار کودک و در مراحل پیشرفته تر لکنت زبان در کودک ایجاد شده باشد.
  • به دلیل آسیب مغزی از جمله سکته بزرگسالان دجار اختلالات بیانی ودرکی شده باشند.
  • مشکلات تلفظی بزرگسالان که به شکل عادتی تثبیت شده باشد.
  • گرفتگی و اختلالات صدا

متاسفانه برخي والدين بر این باورند که پس از اولین مراجعه و طی نمودن چند جلسه درمانی ، ادامه درمان ضرورتی ندارد و انجام باقی مراحل درمان توسط خود آن ها امکان پذیر است.

باید گفت که این نوع نگرش والدین و این تصور که آموزش به این دسته از کودکان بدون کمک مشاوره گفتار درمانگر قابل انجام است ، قطع به یقین نادرست می باشد.